Hallo, ik ben Annet Heijerman. Ik ben psycholoog en tekstschrijver en schrijf o.a. over ADHD, autisme, dwang en tics. Vooral over dat laatste onderwerp is heel weinig informatie beschikbaar, terwijl ouders zich snel zorgen maken als hun kind tics heeft.
Omdat tics vaak samengaan met andere gedragsproblemen, wordt vaak onterecht gedacht dat het een kenmerk is van bijvoorbeeld ADHD of autisme. Hierdoor wordt een kind niet altijd goed begrepen en op de juiste manier begeleid. Om die redenen schreef ik het boek 'Tics. Handboek voor ouders en leerkrachten' en hou ik het blog www.ticsnieuws.blogspot.nl bij met weetjes en begeleidingstips.
Mijn motto: 'Ieder kind heeft zijn eigen mix van eigenaardigheden, waar niet altijd een officiële diagnose bij past, maar die wel bepalend is voor een goede begeleiding. Het is de kunst om die mix te ontrafelen.'
www.ticsnieuws.blogspot.nl
zaterdag 11 mei 2013
zaterdag 20 april 2013
ESTHERVANDAAG
Ik ben Esther. Getrouwd, moeder van een zoon (2006) en een dochter (2008).
Nog een heel klein beetje verpleegkundige, maar vooral moeder.
Mijn zoon heeft klassiek autisme met daarbij een verstandelijke beperking en slaapproblemen. Dochter ontwikkelt zich prima, maar het hebben van zo'n bijzondere broer heeft natuurlijk veel invloed op ons gezinsleven.
Dat is waarover ik voornamelijk blog. Over mijn zoon, de relatie tussen zoon en dochter en autisme in het algemeen.
Ik begon in december 2012 met mijn blog "Tom". Na wat geaarzel, je geeft ten slotte toch heel wat bloot.., maar na vele positieve reacties ben ik doorgegaan. Omdat ik graag schrijf, en omdat ik graag deel. Het contact met andere ouders in vergelijkbare situaties vind ik prettig. Meer begrip kweken bij mensen die niet veel te maken hebben met autisme is een mooie bijkomstigheid.
Ik probeer te genieten van mooie momenten in het dagelijks leven en niet te veel stil te staan bij de toekomst.
Het loopt toch altijd anders dan je denkt!
Nog een heel klein beetje verpleegkundige, maar vooral moeder.
Mijn zoon heeft klassiek autisme met daarbij een verstandelijke beperking en slaapproblemen. Dochter ontwikkelt zich prima, maar het hebben van zo'n bijzondere broer heeft natuurlijk veel invloed op ons gezinsleven.
Dat is waarover ik voornamelijk blog. Over mijn zoon, de relatie tussen zoon en dochter en autisme in het algemeen.
Ik begon in december 2012 met mijn blog "Tom". Na wat geaarzel, je geeft ten slotte toch heel wat bloot.., maar na vele positieve reacties ben ik doorgegaan. Omdat ik graag schrijf, en omdat ik graag deel. Het contact met andere ouders in vergelijkbare situaties vind ik prettig. Meer begrip kweken bij mensen die niet veel te maken hebben met autisme is een mooie bijkomstigheid.
Ik probeer te genieten van mooie momenten in het dagelijks leven en niet te veel stil te staan bij de toekomst.
Het loopt toch altijd anders dan je denkt!
zondag 27 januari 2013
Autisme in Ons Gezin
Ik ben Marjolein (36), getrouwd en moeder van 2 prachtige kinderen. Een jongen van 6 jaar en een meisje van 4 jaar. De oudste heeft sinds december 2011 de diagnose Autisme (active but odd) met ADHD (kenmerken). Onze dochter is een lekkere pittige tante die zonder noemenswaardige problemen meedraait in het gezin. Ik ben zelf leerkracht in het basisonderwijs en in mijn vrije tijd hou ik me (naast mijn blog en de social media) graag bezig met sporten, een goede film/serie of een boek.
Ik ben een aantal maanden geleden via twitter op zoek gegaan naar andere moeders van kinderen met autisme omdat ik er behoefte aan had mijn ervaringen en gevoelens te delen met mensen die snapten hoe het leven met een bijzonder kind kan zijn. Ook was ik op zoek naar antwoorden voor de dingen waar we in het dagelijks leven tegen aan lopen. Er ging toen eigenlijk een wereld voor me open, had binnen de kortste keren veel volgers. Gaandeweg merkte ik dat het lastig is om je leven in 140 tekens te vatten en begon ik een eerste blog te schrijven voor de website www.soebar.nl. Dat blog maakte zoveel reacties los dat ik al snel daarna mijn eigen blog startte.
Mijn blog is er ten eerste voor mezelf, het is een fijne uitlaatklep. Ten tweede is het fijn om voor andere mensen een stukje herkenbaarheid te creeren. Dat zorgt voor een zekere binding. De binding met de buitenwereld is vaak wat lastiger. Ik ervaar zelf veel onbegrip omdat ons gezin er aan de buitenkant zo 'normaal' uit ziet. Daarom hoop ik, op de derde plaats, met mijn blog te bereiken dat men beter gaat begrijpen hoe bijzonder en soms ook moeilijk het leven met autisme kan zijn.
Ik heb voor mezelf het gevoel dat ik verbinding moet blijven zoeken, dat onbegrip weg moet proberen te nemen. Omdat gezinnen waarin autisme voor komt het erg zwaar kunnen hebben (vaak ook juist door dat onbegrip) en (over)bezorgdheid en bepaalde opvoedstijlen nodig zijn. Ik zie het dan ook zo: Zorg delen maakt het minder zwaar. Begrip voor elkaar zorgt voor vertrouwen om dat te kunnen doen.
Verder is mijn idee ook dat etiketjes geen hype zijn maar noodzakelijk om die hulp te krijgen die nodig is om in deze veeleisende wereld overeind te blijven. De vergelijking die nog steeds wel eens met vroeger wordt gemaakt ('vroeger heette het gewoon druk of sociaal onhandig') vind ik zo'n dooddoener. De huidige maatschappij is ook niet meer te vergelijken met die van toen.
Ik hoop dat ik met mijn blog de mensen kan bieden waar ik hem voor schrijf en vind het erg leuk om reacties te ontvangen.
Ik ben een aantal maanden geleden via twitter op zoek gegaan naar andere moeders van kinderen met autisme omdat ik er behoefte aan had mijn ervaringen en gevoelens te delen met mensen die snapten hoe het leven met een bijzonder kind kan zijn. Ook was ik op zoek naar antwoorden voor de dingen waar we in het dagelijks leven tegen aan lopen. Er ging toen eigenlijk een wereld voor me open, had binnen de kortste keren veel volgers. Gaandeweg merkte ik dat het lastig is om je leven in 140 tekens te vatten en begon ik een eerste blog te schrijven voor de website www.soebar.nl. Dat blog maakte zoveel reacties los dat ik al snel daarna mijn eigen blog startte.
Mijn blog is er ten eerste voor mezelf, het is een fijne uitlaatklep. Ten tweede is het fijn om voor andere mensen een stukje herkenbaarheid te creeren. Dat zorgt voor een zekere binding. De binding met de buitenwereld is vaak wat lastiger. Ik ervaar zelf veel onbegrip omdat ons gezin er aan de buitenkant zo 'normaal' uit ziet. Daarom hoop ik, op de derde plaats, met mijn blog te bereiken dat men beter gaat begrijpen hoe bijzonder en soms ook moeilijk het leven met autisme kan zijn.
Ik heb voor mezelf het gevoel dat ik verbinding moet blijven zoeken, dat onbegrip weg moet proberen te nemen. Omdat gezinnen waarin autisme voor komt het erg zwaar kunnen hebben (vaak ook juist door dat onbegrip) en (over)bezorgdheid en bepaalde opvoedstijlen nodig zijn. Ik zie het dan ook zo: Zorg delen maakt het minder zwaar. Begrip voor elkaar zorgt voor vertrouwen om dat te kunnen doen.
Verder is mijn idee ook dat etiketjes geen hype zijn maar noodzakelijk om die hulp te krijgen die nodig is om in deze veeleisende wereld overeind te blijven. De vergelijking die nog steeds wel eens met vroeger wordt gemaakt ('vroeger heette het gewoon druk of sociaal onhandig') vind ik zo'n dooddoener. De huidige maatschappij is ook niet meer te vergelijken met die van toen.
Ik hoop dat ik met mijn blog de mensen kan bieden waar ik hem voor schrijf en vind het erg leuk om reacties te ontvangen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
